گاهی وقتا توی زندگی آدما لحظه ای متولد میشه که روح اونا رو وسیع تر از آسمون و رقیق تر از بارون می کنه.مثل وقتی که یک نفر رو خیلی دوست دارن.مثل وقتی که دلشون خیلی براش تنگ میشه.این جور موقع ها آدما حاضرن همه هستی شون رو بدن تا بتونن درست راس همون لحظه دلتنگی اون فرد رو ببینن!

گاهی وقتا آدما خیلی از هم فاصله دارن.چیزی حدود  هزار سال نوری!این جور موقعا حاضرن همه هستی شون رو بدن تا برای یک لحظه نزدیک هم باشن.بتونن طعم صدای همدیگرو مزه مزه کنن.لهجه نگاه همدیگرو با تمام وجود حس کنن و . . .

گاهی وقتا آدما می تونن بعد از قرن ها برای چند لحظه دوست داشتنی ترین فرد زندگیشون رو ببینن.این جور موقعا حاضرن همه هستی شون رو بدن تا زمان برای همیشه متوقف بشه!

می خوام فقط یه چیزی رو بدونی.فقط یه چیزو:

تمام گاهی وقتای زندگی آدما همیشه های زندگی منه! ! !

پ.ن۱:من چه سبزم امروز و چه اندازه تنم هوشیار است...

پ.ن۲:همیشه مجبوری بایستی و به آنچه پشت سرت افتاده است بنگری.چرا که زندگی چمدانی است که...هیچ گاه درش کاملا بسته نمی شود! ! !    میلاد تهرانی

آهنگ نوشت:I can be your hero baby

بعدا نوشت:بروزم در SoMeBoDy Is Me