یه جایی خوندم:

يه پايان تلخ بهتر از يه تلخيه بي پايانه...اگر من يا شما ان تلخي بي پايان باشيم بايد حق بدهيم به انان كه به دنبال پايان تلخند اگر چه در ازاي به كثافت نشستن روحتان.

فروردین

اردیبهشت

خرداد

این سه ماه یادآور روزای گاهی تلخ و گاهی شیرین! زندگیمه.یادآور روزای پر از استرس و سختی و ترس از آینده و در عین حال روزای نزدیکی به خودم و خلوت با خدای خودم.هنوز هم بعد از دوسال! احساس می کنم که این روزها نیاز دارم که  مدتی از دنیای آدم ها فاصله بگیرم.نیاز به کمی آرامش و سکوت...

نمی دونم برگشتی در کار باشه یا نه ولی ترجیح می دم این روزها اگه قراره تموم شم پایان تلخ زندگیم باشم!!

آخرین حرفم فقط این که هنوز هستم؟تا آخرین لحظه این زندگی!دلواپس شادمانیهایتان.

 حلالم کنید.